Lífið er dásamlegt

Jæja, nú verður ekki aftur snúið!
Ég sit á Keflavíkurflugvelli og bíð eftir að flugvélin mín fari!
Ég er að fara til Lundúna:)
Fátt um það að segja nema… yay!
Já, og btw, jörðin sogaðist ekki ofan í svarthol, sem kom mér svo sem ekkert sérstaklega á óvart, þar sem þeir eru ekki enn búnir að skapa áreksturinn einu sinni… eitthvað öfugt upplýsingaflæði í gangi, en maður getur ekki annað en verið ánægður með það:)
En það er ekkert nema stanslaus gleði hérna megin við lyklaborðið;)
Ég bið ykkur vel að lifa:*

Sesselía kveður að sinni

Tíundi september tvöþúsundogátta.
Ekki aðeins alþjóðlegi faðmlagadagurinn, heldur lika dagur hugsanlegra endaloka jarðarinnar.
Jæja, nú er heimsendi spáð klukkan ellefu í fyrramálið. (heimsendir lesist sem jarðarendir)

Ég hef svo sem ekki miklar áhyggjur, en þetta er vert vangaveltna.
Ef jörðin ferst ekki mun dagurinn á morgun líða að kveldi og sólin rísa á ný eins og hún hefur gert frá örófi alda. Bárurnar munu áfram kyssa strendur landanna og lífið mun ganga sinn vanagang. Enn ein heimsendaspáin gleymist og fer í sama bunka og heimsendir2000 spáin.

Ef jörðin hins vegar ferst þá mun ég ekki geta haft miklar áhyggjur af því, því tíminn til að bíða eftir dauðanum verður líklega enginn og þótt ég hefði tíma til að hlusta á dauðann nálgast myndi ég ekki eyða þeim í áhyggjur, kvíða eða eftirsjá. Það sýnir sig hvað eftir annað að þrátt fyrir allt gerir fólk sér grein fyrir því á ögurstundu hvað er mikilvægt og hvað ekki.
Þegar fólk stendur frammi fyrir dauðanum fara flestir að sjá hlutina í réttu ljósi. Átakamál hversdagsins virðast kjánaleg og maður sér heildarmyndina, það sem raunverulega skiptir máli.
Fólk segir oft: ,,Lifðu lífinu eins og hver dagur sé þinn síðasti”, en ég held að fólk skilji orðin ekki fyrr en þau standa frammi fyrir því að hugsanlega sé sá dagur runninn upp.
Þetta er ekki mitt tækifæri til að skrifa epíska (ljóðsögulega) kveðjuræðu, því ef allt fer eins og hinir svartsýnustu hafa spáð mun enginn lesa þessi orð áður en það gerist.

Það er samt stundum gott að setjast niður og hugsa um það sem maður er þakklátur fyrir. Ég er til dæmis þakklát fyrir vinina, fjölskylduna, listina, skuggana, litina, sólina, lífið, dýrin, náttúruna, lítil bros, glampa í augum, snjó, lykt af nýslegnu grasi, lolketti, ljóð, brandara, læki, hlátur, málverk, regn, söng, skýjamyndir, tónverk, kitling, ástúð, tilfinningar, internetið, hatta, kúr (cuddle), fjölbreytileika, kyrrð, fjöll, kossa, sjóinn, gsm síma, hvassviðri, skóga, tungumál, myrkur, fossa, heimili, faðmlög og alla litlu hlutina sem koma manni til að brosa.

Ég læt fylgja með eitt prósaljóð í lokin.
(Dearest William, if the world does not come to an end and you happen to read these words I humbly bid you please to avert your eyes)

Við göngum hlæjandi út í bláinn

og þurfum engar vegastikur eða vörður.

Við höfum hjörtu og paradís er alls staðar.

Hér er biti af himninum,

látum hann leika á milli fingra okkar.

Setjumst um stund á þúfurnar

og brosum með fuglunum.

Sjáðu vorið í augum okkar,

langar þig ekki að koma með?

Við eigum ekki neitt,

en fáum lífið að láni.

Ég veit ekki hvað ég endist lengi enn,

en mér er sama                                           

því við erum marglitar sápukúlur .

Það skiptir ekki máli hvar við endum

því lífið er svo gott

núna.

Komdu með.

Ekki vera hrygg ef einhver yfirgefur okkur,

gleðjumst heldur 

yfir tímanum sem við áttum saman.

Sólargeislarnir draga mig áfram

en skuggarnir hvísla að ég deyi á morgun.

Ég brosi og hlæ og kyssi þá sem ég sé

því tíminn er lengri en ég hélt.

Hvert augnablik er gjöf.

Jæja, ætli maður fari ekki að sofa svefni hinna réttlátu, ég held að Rósa, herbergisflugan mín, fari fljótlega að þreytast á því að eltast við ljósið frá tölvuskjánum.
Ég elska ykkur öll, þau ykkar sem ég hef kynnst og þau sem ég hef ekki enn náð að kynnast!
Í lokin er svo myndbandið

http://www.youtube.com/watch?v=V5BxymuiAxQ

því það segir allt sem segja þarf:)

Kv. Sesselía

Það er kominn tími til að orð mín fái á ný að fljóta út um óravíddir alheimsins *drama*.

Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að þjónar skori áreiðanlega nokkuð hátt á lista heimsins yfir dramatískustu þjóðflokkanna. Það gæti verið að það sé út af skítnum sem þeir verða að taka frá sumum viðkunnalegustu viðskiptavinunum, en það er sem betur fer undantekningin!:)

Annars er lífið bara eins og veðrið, síbreytilegt og óáreiðanlegt en langoftast gott fyrir einhvern.

Ég kláraði hér um daginn frábæra seríu sem heitir Reaper, mæli klárlega með henni:D
Hún fjallar sem sagt um Sam sem á 21árs afmælinu sínu kemst að því að foreldrar hans seldu sál hans djöflinum áður en hann fæddist. Nú er hann tilneyddur til þess að starfa fyrir djöfulinn við það að vera “reaper”(maðurinn með ljáinn!) og senda strokusálir aftur til helvítis!
Hljómar án efa eins steikt og það er, isn’t it great!*beam*:D

Um helgina er ég að fara í útilegu í fyrsta skipti síðan fyrir… mörgum árum! Ég hlakka mikið til og vona að veðrið verði frábært:D Svo er bara allt að gerast á næstunni!
Helgina eftir útileguna er Versló og þá reikna ég með því að vera að vinna föstudag og laugardag, en á sunnudagskvöldi verður slatta af Akureyringum (þar á meðal mér) hrúgað í rútu og við keyrð suður á bóginn, en við munum svo fljúga til Svíþjóðar næsta dag á vinabæjamót norðurlandanna! Ég held að það verði frábært, þó fögnuðurinn verði sorgarblandinn, þar sem hvorki Vala né sjálf Sally Johnson sáu sér fært að heiðra okkur með nærveru sinni í ár.
Þó er öll sorgin ekki upptalin þar sem fararstjórarnir fræknu, þeir Jói og Haukur verða á DjangoJazz Festival á Akureyri í þeirri viku.
En við vonum að þeir skemmti sér vel þar, sem og Vala, Eyþór og Sally Johnson:)

Eftir Svíþjóðarförina mun ég vera róleg á Akureyri í fjóra daga eða svo, en þá mun ég ég hverfa á ný til Reykjavíkur að sjá ástkæra Ástuna mína í síðasta sinn fyrir útförina! *fliss*
En hún er að fara sem skiptinemi til Belgíu í ár og fer út um 20. ágúst næstkomandi *nötrar af ekka*.

Ég fer til Reykjavíkur þann 14. ágúst og reikna með að koma aftur þann 18. svo ef ykkur vantar far endilega hafið samband! Annars er ég byrjuð að nota þetta samferda.net og þetta er alger snilld:)

Jæja, ætli maður verði ekki að fara að reyna að koma sér á fund eða eitthvað, ég er svo upptekin manneskja…

Mikil ást,
Sesselía;)

Jæja, long time no see eins og maður segir. Það er allt gott að frétta af mér og ég er spræk eins og endranær. Ég er að leita að íbúð í London sem stendur og vinna eins og harðfiskur… sem vinnur… mikið…

Það er helst í fréttum að eftir vinnu í gærkveldi fór ég á svaðalegt djamm með Kötu. Það byrjaði að sjálfsögðu á Brynjuís og steik með fólki sem við þekktum mismikið fyrir utan. Svo var haldið yfir í Vaðlaheiðina að blása sápukúlur. Þar næst fórum ég og Kata í Oddeyrarskóla að róla okkur, klifra, vega og almennt að hanga. Þá fór Kata að örvænta sökum þess að vinnudagur hennar átti að byrja snemma daginn eftir svo að sjálfsögðu skutlaði ég henni heim… en við vorum ekki fyrr búnar að leggja bílnum fyrir utan húsið hennar en Villi hringdi í mig og tilkynnti mér um þetta svæsna froðupartý í Hafnarstrætinu.
Við að sjálfsögðu rukum þangað og rúlluðum okkur í tryllingslegri froðu sem einhverjir villtir spellvirkjar höfðu framkallað í vatnsfossunum fyrir neðan Sigurhæðir með hjálp nokkurra uppþvottarlagarbrúsa! Löggið var þegar komið á staðinn og sprengdi nokkrar bubblur(!)en settist að því loknu ráðþrota inn í bílinn sinn og beið eftir slökkviliðinu. Slökkviliðsbíllinn kom æðandi og skakkaði leikinn og er það sagt að þvílíkt og annað eins froðupartý hafi aldrei verið haldið á landi elds og ísa, nema ef ske kynni þarna um árið þegar heilu vörubílsförmunum af sápu var mokað ofan í Geysi karlinn, en það er önnur og miklu leiðinlegri saga.
Þetta virðist ætla að vera árlegt hjá fólki á Akureyri að taka sig til og froða heilu göturnar með aðstoð gosbrunna og fossa.

Lifi frumleikinn
Sezzý;)

Dásemd, dásemd.
Meiri gleði, meiri hamingja.
Það er skemmst frá því að segja að þegar ég fór til Reykjavíkur hérna um daginn fór ég í inntökupróf í ASAD, sem er leiklistarskóli í London. Núna er ég komin inn og hlakka ærið til þess að vera fátækur námsmaður í London;D.

Við komumst líka áfram í aðalkeppni Eurovision nú í kvöld.

Í öðrum góðum fregnum er það helst að lífið brosir við hverju þeim sem valhoppar út í sólina þessa snemmsumarsmorgna sem nú gægjast inn á milli syfjaðra gluggatjaldanna. Lífið er fallegt og fegurðin er ávallt í augum sjáendanna. Leyfið sumrinu að staldra við í hjörtum ykkar:D. Ég neita að missa af sumrinu enn eitt árið.
… hún hefur sagt mér að vaka og vinna, vonglaður taka nú sumrinu mót…

Ahhh, ég er svo hamingjusöm að ég hugsa að ég fari að sofa fljótlega, eða allavega keyra áleiðis heim;D

Kær kveðja

Sesselía

Enginn getur skilið fegurðina í hjarta þess manns sem hefur fundið heimahagana á ný nema sá sem hefur fundið það af eigin raun. Það er ljúfsárt að kveðja en dásamlegt að heilsa á ný. Hver dagur er nýr blær fegurðar og loksins er ég aftur orðin ég að fullu.
Pláss fyrir sálina og sönginn, dansinn og djöfulinn, en hann er ekki alltaf minn að draga, heldur er hann mér félagsskapur á einverustundum!
En já, ég er semsagt að leita að prósaljóðum og dæmisögum á ensku á veraldarvefnum og það virðist ætla að vera meira en að segja það…
Annars er bara gott að frétta sem stendur, ég og Herdís ætlum í villt roadtrip niður eftir til Reykjavíkur á morgun og líta á sora mannlífsins… eða eitthvað:)
En nú ætla ég að fara að hetjast á andlitsbókinni:D
ES. Er líka búin að fá mér nýtt póstfang; sesselian@hotmail.com

kv.
Sesselía

Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
*nötrar af hlátri*

Já, það væri synd að segja að ljóðabókin Drepin á leið til slátrunar sé annað en snilldin ein. Mér hlotnaðist sá heiður að fá að renna yfir hana nú fyrir skömmu og get ekki annað sagt en að þetta sé eitt mikilmerkasta afrek íslenskrar bókmenntasögu frá upphafi…
Ég fann um daginn ritdóm um hana, en ég held að hann segi allt sem segja þarf. Ég gef Togga Sverr orðið.

Nauðsynlegt innlegg

And the Gods have spoken.
From now on my ipod shall always be referred to as Hrollaugur Natan.
Hrollaugur Natan er það nafn er við ipod minn mun ávallt loða.
Að eilífu, amen:D

Sem minnir mig á óhugnanlegustu hryllingsmynd sem ég hef séð á ævinni. Hana sá ég í morgun…
Þetta var sem sé heimildarmynd um Evangelíska söfnuðinn og hvernig meðlimir hans heilaþvo börn.
Myndin hét Jesus camp og er klárlega málið ef ykkur langar til þess að verða virkilega hrædd.

Víííííííí ég er að fara að fá blóðmör eftir augnablik:D Jeg hlakka meget meget til:D
Flug til Akureyrar pantað hálf sex á þriðjudaginn og partý á morgun sem inniheldur mig, Völu, Þóru, Önnu und Sunnefu.

Sé ykkur þegar ég er hér næst:)

Kv.
Sesselía

Hvert blogg er hróp út í tómið.
Það er gott að tómið tekur lengi við, hvert gætum við annars hrópað ef það fylltist.
Þá sætum við uppi með að grafa holur í miðjum sefgróðrinum, án þess að gera okkur grein fyrir því að sefið kjaftar frá. Það er betra að vera höfundur eigin kjaftasaga. Gefum þeim upplýsingar, gefum þeim líf, en gefum þeim aldrei sálur okkar. Að selja djöflinum sálu sína er ómögulegt. Það er okkar blessun og bölvun að hafa sál og við getum ekki losað okkur við hana þótt við fegin vildum, hvað þá fengið borgað fyrir hana.
Öll þessi gleði, öll þessi ást, allar þessar þjáningar og sorg. Jing og jang er ekkert svo vitlaust…

Ég heyrði dásamlegt lag í útvarpinu í dag.
Það er með David Jones og heitir “sun goes down”.
Það er skylda að hlusta á það í nötrandi bassa, takturinn er frummannalega seiðandi.
Ég      vil      dansa     og       gleyma     ….    dansa      að       eilífu      ;)
I am enslaved by the rythm.

En annars var þessi dagur heltekinn af ,,só”-um.
Þetta nýja uppáhaldslag mitt fjallaði um só-larlag.
Áðan var ég svo að horfa á Só-dómu í só-fanum og í dag fór ég með Só-lrúnu í só-nar! Funky!

1. apríl fer ég heim. Ég var að panta flugfar í dag:). Á sunnudaginn koma Anna og Vala til landsins, Anna frá Frakklandi og Vala frá Rúmeníu! Ég get ekki beðið eftir villtu partýi sem mun ef allt gengur eftir innihalda mig, Önnu, Völu, Þóru, Sunnefu og jafnvel Ástu:D
*Hlakk*

Það er svo gott að vera komin heim aftur, ég keyrði bíl í fyrsta sinn í fjóra mánuði í dag, ljúft!
Ég hlakka svo til að setjast upp í Tönyuna, fylla hana af benzíni, setja ipodinn minn (er stöðugt að velta fyrir mér hentugum nöfnum, en ég held að Hroll(l)augur bara fari honum ekki… eitthvað… konungbornara kannske…?) í Itripinn minn og aka til fjarlægs staðar þar sem ég get notið einverunnar.

En nóg um dagdrauma,
í gær horfði ég á myndina death proof, það er fátt gott um hana að segja nema að í henni var tilvitnun í eitt af uppáhalds ljóðunum mínum á enskri tungu, en það fylgir hér á eftir.

Stopping by Woods on a Snowy Evening

Hversvegna bloggum við?

Sumir blogga til þess að segja skoðanir sínar á málefnum í samfélaginu.

Aðrir til þess að fá útrás fyrir tilfinningar.

Fólk bloggar í orðum, ljóðum, litum, myndum og lögum.

Sumir blogga af skyldurækni og aðrir harla sjaldan ef nokkuð.

Blogg er eins og dagbók sem maður skilur viljandi eftir á sófaborðinu.

Skoðið ef þið viljið, segið skoðanir ef þið hafið áhuga

en munið að þetta er aðeins blogg, dagbók sem þú mátt lesa;)

Hér er fallegt og ljúft að vera, ég hélt að ég myndi aldrei finna blogg sem jafnaðist á við hið gamla.  

En hér er það mætt, hnarreist og grænt eins og frumkógur í kjölfar regns.

Það gerði útslagið að folkið var flutt á folk.visir.is, það er bara of smekklaus slóð fyrir konungborin bastarð sem mig.
Svo ég ákvað að breyta til, hreinsa ekki beinagrindurnar úr skápnum heldur kaupa mér nýjan.

Það verður kannske gaman að kíkja á þær þegar fram líða stundir.

Það sem hefur gerst hjá mér undanfarið er að ég er komin frá útlöndum, þar sem ég ferðaðist um Ítalíu ásamt Ástu eftir að við sögðum upp í Ölpunum. Bakpokaferðalangar með interrail passa! Góðar stundir, sem ég mun kannski segja eitthvað frá um leið og ég set inn myndir frá ferðinniJ.

Eftir Ítalíu stöldruðum við aðeins við í Þýskalandi, eða yfir páskana. Svo héldum við áfram heim. Núna er ég hjá föður mínum í Reykjavík og er að velta því fyrir mér hvernig næsta sumri og vetri skal varið. Ég er loksins að fá daufar hugmyndir og er það mikill léttir fyrir þjakaðar íhugunarhrukkurnar á enni mér.

Ég hlakka til að koma heim í fyrsta sinn í fjóra mánuði. Ég er komin heim, til Ísalandsins fagra, súkkulaðikakan og ísinn eru komin og nú vantar mig aðeins jarðarberið… Eyjafjörð með Akureyri mókandi fyrir fjarðarbotni, Hörgárdal með heiðskíru vetrarnæturnar, norðurljósin og stjörnurnar og snaróðu vini mína og ættingja:D.

Kv.
Sesselía