Lífið er dásamlegt

Það grípur mann stundum tilfinning, þið kannist öll við þetta. Svona einskær gleði yfir lífinu og því að vera til. Það gerist oft á undarlegustu tímum. Ég upplifði eitt svona augnablik rétt í þessu.

Ég var að komast að því að pundið er komið í 205 krónur og Glitnir kominn á hausinn. Algert æðruleysi skapaðist innra með mér og ég fór að spjalla við Söru úr NOVU um hraða niðurleið þessa hjartfólgna gjaldmiðils. Þetta er gjaldmiðillinn sem við ólumst öll upp við. Við þekkjum flest hvernig það er að hafa krumpaðan Jón Sigurðsson í krepptum hnefa, andstutt á leiðinni út í búð að ná í mjólk fyrir mömmu. Hver man svo ekki eftir lotningunni sem greip mann þegar maður sá í fyrsta skiptið einn bláan?

Er þetta svanasöngur krónunnar? Er öllu lokið fyrir Kjarval og félaga? Ég veit ekki hvað skal segja um það, en ég veit að útlitið er svart fyrir unnendur krónunnar. Undanfarið hefur hún fallið í verði dag frá degi… svo hratt að þrátt fyrir þá staðreynd að gjaldmiðlar alls staðar í heiminum séu á hraðri niðurleið tekst henni samt að hrapa hraðar og neðar en öllum öðrum. Það er eins og hún hafi eigin þyngdarafl sem skapar tvöfalda hröðun sem skilur 9,8 eftir í rykmekki.

Ég get fúslega viðurkennt að ég skríkti ekki beinlínis af kátínu þegar mér varð ljóst að mánaðarleigan hefur á rúmum hálfum mánuði hækkað um 20.000, en það er því miður staðreynd sem ekki er hægt að snúa bakinu við. Sultarólin skal hert og nú hætti ég í núðlunum og sný mér algerlega að sandi…

…og þó… ætli maður haldi ekki bara áfram að hugsa eins og Íslendingur, þetta er svo rótgróið… Í síðustu viku fór ég nokkrum sinnum út að borða og einu sinni í bíó, svo keypti ég mér ,,jugglbolta“ og steppskó. Mig vantar síðan djazzskó og diablo, íþróttatopp og fullt af mat sem ég mun aldrei borða…

Já, ég held það bara, við skulum öll ,,púlla“ Frónbúann á þetta og segja:

,,Krónan er klárlega ekki í frjálsu falli, hún er í teygjustökki…“

Eða hvað… ætli það verði ekki hinn gullni meðalvegur sem maður mun reyna að þræða nú sem oftar, ég sleppi diabloinu, dýra matnum og bíóferðunum, en held mig frá sandinum og borða eitthvað með næringu.

Því með hverri kreppu kemur von. Von um að fólk sjái það sem raunverulega skiptir máli. Af hverju að týnast í peningaáhyggjum þegar maður getur verið að eyða tímanum í gáfulegri hluti. Eins og að brosa til náungans eða hlæja með vini sínum, að týna sér í gleði yfir augnablikinu (allt ókeypis).

Því eins og Frans hinn ítalski, vinur minn og félagi sagði: Gerðu það sem þú getur, ekki væla yfir hinu.