Lífið er dásamlegt

Úff, vil byrja á því að afsaka fyrir hönd blog.com bloggleysi mitt, en það er algerlega þeim að kenna sökum þess að stjórnborðið hefur ekki verið aðgengilegt mér síðustu misseri.

En hér kemur blogg síðasta sunnudags!

Kæra Skynsemi, viltu ekki koma út og leika þér?

 

Ég fór út og lék mér bæði í gær og í dag.

Í gær fór ég með Haraldi, Aronster og Unnari á afar eftirsóttan stað (biðum í röð heillengi) og í fyrsta sinn á ævinni bragðaði ég sushi. Það var afar hrífandi og alls ekki slæmt. Margir bitanna voru afar bragðgóðirJ.

 

Eftir að hafa sushiað okkur niður fórum við á uppistand og bættust þá Johannes og Ann-Lis í hópinn, en hann er sænskur og hún er norskur þriðja árs nemi og er mikil rómantík í gangi;)

Eftir uppistandið komumst við að þeirri niðurstöðu að Inkey Jones er snillingur:D Hann byrjaði á því að spyrja alla um þjóðerni og gerði óspart grín að hverjum fyrir sig. Við fengum að sjálfsögðu okkar skerf af því að vera kölluð ræningjar og ribbaldar;) Þar næst tók hann fyrir störf og ástarsambönd og var enginn óhultur fyrir hárbeittri kímni hans!

 

Næst voru það Benni og Jenni (súkkulaðibita og piparmintu að þessu sinni (NOM)) og eftir að við höfðum skilið ástardúettinn eftir á Haagen Dazs, Harald á Leicester square og Aron á leiðinni í Chinatown ákváðum ég og Unnar að fara í Trash Palace og dansa nóttina frá okkur. Það var afar gaman og mikið um litskrúðugt fólk!

Þegar klukkan nálgaðist þrjú fór ég heim í strætó, en var vart sest niður á efri hæðinni þegar frakkur franskur unglingspiltur gengur upp stigann og segir með þykkum hreim þessa einstaklega heillandi setningu: Rrrrríddú mjjeeer í rasscchgat, elschkan. Ég var góða stund að plokka augnabrúnirnar úr hársverðinum, en þá heyrði ég í þremur flissandi unglingsstúlkum fyrir aftan hann og skildi þá hvernig í pottinn var búið.

Úff, alltaf eru Íslendingar fyrirsjáanlegir þegar kemur að því að kenna erlendu fólki vel valda frasa úr hinu ástkæra ylhýra… Þær héldu því líka statt og stöðugt fram við hann að hann hefði verið að segja eitthvað dásamlega rómantískt sem myndi bræða hjörtu hvaða stúlku sem er.

Ég hugsaði um það í stutta stund að leiðrétta þennan misskilning en slakaði svo á og afréð að kíma bara í staðinn. Þetta er ungt og leikur sér. Ætli nokkur muni gráta sig í svefn yfir svona nokkru.

 

Restin af strætóferðinni var ekki algerlega tíðindalaus þar sem stiginn var fullur af drukknum breskum unglingspiltum sem létu hátt og illa. Náði stemningin hámarki rétt áður en við stoppuðum hjá Archway, þar sem ég þurfti að fara út, en þar tók einn þeirra sig til og kastaði upp heilli gommu af gulbrúnu stöffi yfir allan stigann. Ég dæsti og krumpaði nefið af viðbjóði en hoppaði svo upp á handriðið og klifraði niður vegginn og tók svo gríðarlegt stökk niður á neðri hæðina (eða eins gríðarlegt og maður getur tekið í næturstrætó á aðfaranótt sunnudags í London (mannþröng og dauði)).

Gott er að vera í góðu formi því illt er að vera í ælu ataður.

 

Í dag fórum við svo í Epping forest eins og síðustu helgi. Síðustu helgi voru það ég, Bragi og Unnar, en að þessu sinni vorum það ég, Unnar, Aron, Daria og Amel. Við skemmtum okkur alveg hreint ágætlega og eftir fjögurra tíma labb með stoppi á veitingahúsi tíndumst við heim á leið sitt í hvoru lagi. Það sem var samt skemmtilegt við það var að ég og Amel fórum frá Liverpool street station niður á Bank þaðan sem við fórum á Moorgate, en þar hoppaði Aron inn þar sem hann hafði komið beint frá Liverpool st. (inn í sama klefa!).

Þegar við komum til Archway hittum við svo Unnar í rúllustiganum, en hann var búinn að fara heim til sín í millitíðinni…! Skondið og skemmtilegt… fyrir mig… í einveru minni… og leiðindum!

 

En já, það er bara þannig… ég syng og dansa og skoða hugsanirnar mínar annað slagið.

O, sei, sei, já. Ég held að það verði áhugavert að skoða Emerging awarenessið sitt (man ekki hvort ég útskýrði það áður, en það er allavega æskuminning sem maður segir frá í bekknum og svo er maður krufinn í ræmur út frá því). Ég er búin að velja minninguJ.

 

Vá hvað mér býður við mér núna…

Hér sit ég bloggandi uppi í rúmi, með pizzu í annarri og appelsínusafa í hinni (drekkandi af stút eins og sönnum letihaugi sæmir). Já, ég er komin á illan og myrkan stað, fullan af fólskulegum hugsunum og rotnun… DECAY…

 

Jæja, bið að heilsa ykkur dúfurnar mínar, megi dagar ykkar vera langir og bjartir (eða myrkir ef þið kjósið það heldur (sjálf er ég aðdáandi myrkurtillífunar(það er víst til á botni dýpstu úthafa!))).

Ást, ást, ást,
Sesselía

Úff, ég fór inn á kaupthing.is rétt í þessu og það eina sem ég gat stunið upp var… f*** me gently in the bum  (en það er nokkuð sem hin skoska vinkona  mín Zoe á til að segja (sem er mjög skondið því hún er svo lítil og krúttleg að það er fullkomið stílbrot að heyra hana segja þetta).

Ég sé það núna að ég hefði á sínum tíma átt að taka alla peningana mína og breyta þeim í pund…  En eins og maðurinn sagði er auðvelt að vera vitur eftir á. Ég hefði átt að vinna meira í sumar… en þá hefði ég þurft að sleppa því að sofa og það hefði hvort eð er komið niður í sama stað. Krónuormurinn virðist ekki ætla að rétta úr sér.

Leigan mín er komin upp í 82.000 á mánuði… úr 57.000… Já, það sýgur, ansi mikið…

 

En í öðrum mikilvægum fréttum er það helst að ég (like totally omg) var úti að versla í Sainsburys í dag og fann kit kat… sem er svo sem ekki í frásögur færandi nema fyrir það að þetta var APPELSÍNUKITKAT! *springur af kæti*

Hvað sem allri kreppu varðar keypti ég mér helling af því… svo mikið að ég er dofin í tungunni núna… og full af súkkulaði:D *hleypur í hringi og hangir í loftinu af einskærri hamingju*

Appelsínukitkött á dag koma heiminum í lag, gefið bönkunum kit kat, þeir lagast örugglega.

 

Ég var að hugsa eitthvað á þessum nótum um daginn: Úff, en dæmigert að það komi kreppa núna þegar ég er í London að reyna að draga fram lífið á lánum og núðlum…

En svo uppgötvaði ég að þetta er í rauninni einkar hentugt, því í rauninni er ég ein af þeim sem er undir það búin að sjá peningana sína verða að engu. I signed up for it!

O, sei, sei, já, en skemmtilegt!

Það er líka hægt að gera svo margt, maður getur tekið upp það sem dönsku kaupmennirnir gerðu í den og blanda músaskít við núðlurnar sínar til að drýgja þetta:D

 

Annars er bara unaðslegt að frétta héðan myndi ég halda. Við steppum, dönsum, hoppum og syngjum og blöndum þess á milli geði og rannsökum meðvitundir hvers annars í þar til gerðum krufningartímum.

Á morgun erum við svo að fara á sýninguna Ghost með skólanum, það er víst helmingsafsláttur þar sem leikstjórinn nam við ASAD, heppin við!
Sem minnir mig á þá vitfirru að Aron, Haraldur, Villi og ég fórum saman á Spamalot nú um helgina og skemmtum okkur um efni fram (25pund á kvikindi).

Ég var byrjuð að hugsa um jólagjafir og ég held að ég hafi komist að hinni fullkomnu niðurstöðu… allir fá núðlur og íkorna frá mér í jólagjöf. Núðlur er það eina sem ég hef efni á og ég get tínt íkorna úr bakgarðinum mínum… maður veður upp í augu af þessu:D

Úff, sem minnir mig á þá leiðingjörnu staðreynd að ég á eftir að kaupa mér flug til London… það er ansi slæmt… í ljósi þess að það verður dýrara og dýrara með hverri mínútu sem líður… kannski get ég hoppað! Eða teikað flugvélina… eða synt… eða ræktað á mig vængi… eða… fokk, I‘m doomed… Hvernig er það annars með skip? Er hægt að fara til Bretlands með skipi? Bara svona pæling þar sem það var aðalferðamátinn í denn. Eða var því algerlega skipt út fyrir vængina? Það hlýtur að vera mikið ódýrara ef það er enn gert. Gæti jafnvel hengt mig aftan í á dekkjaslöngu og flotið memm… verst að það er dálítill spölur frá London að næstu höfn… eða hvað? Ég bara spyr, ég hef ekki hugmynd.

 

Hahahah, en já, í dag fengum við fyrstu leikæfinguna! En hún gengur út á inanimate objects (dauða hluti) og hver og einn fékk hlut sem hann á að leika eftir þrjár vikur, þangað til eigum við að hugsa þær hugsanir sem fara í gegnum þennan tiltekna hlut og hvernig umhverfið er osfrv.

Ég er sem sé gluggi!

Hahahah, ég og Nonni bróðir höfum mikla reynslu af þessu:D Við eyddum góðri stund í þetta hérna  um árið, og ég skemmti mér ávallt mikið þegar ég skoða myndirnar af okkur gera okkar besta til að leika meðal annars ljósastaur, gaffal, íste, kertastjaka, kommóðu, pensil, rassgat, rúm, snjókomu, spegil, stein, stafsetningavillu, sög, risaeðluhægðir og glugga!  Good times, good times:D

*gefur Nonna high 5*

Læt fylgja með myndir sem sýna snilld okkar (vona að þær sjáist).

Það sér það náttúrulega hver maður að þarna erum við af einskærum hæfileikum að setja okkur í hlutverk ljósastaurs og ístes… Galna lið:D Gotta love it!

En jæja, það er kominn Íslendingur í heimsókn að angra mig, bið ykkur vel að lifa óhræsin ykkar;D

Sesselía

 

 

 

 

 

Það grípur mann stundum tilfinning, þið kannist öll við þetta. Svona einskær gleði yfir lífinu og því að vera til. Það gerist oft á undarlegustu tímum. Ég upplifði eitt svona augnablik rétt í þessu.

Ég var að komast að því að pundið er komið í 205 krónur og Glitnir kominn á hausinn. Algert æðruleysi skapaðist innra með mér og ég fór að spjalla við Söru úr NOVU um hraða niðurleið þessa hjartfólgna gjaldmiðils. Þetta er gjaldmiðillinn sem við ólumst öll upp við. Við þekkjum flest hvernig það er að hafa krumpaðan Jón Sigurðsson í krepptum hnefa, andstutt á leiðinni út í búð að ná í mjólk fyrir mömmu. Hver man svo ekki eftir lotningunni sem greip mann þegar maður sá í fyrsta skiptið einn bláan?

Er þetta svanasöngur krónunnar? Er öllu lokið fyrir Kjarval og félaga? Ég veit ekki hvað skal segja um það, en ég veit að útlitið er svart fyrir unnendur krónunnar. Undanfarið hefur hún fallið í verði dag frá degi… svo hratt að þrátt fyrir þá staðreynd að gjaldmiðlar alls staðar í heiminum séu á hraðri niðurleið tekst henni samt að hrapa hraðar og neðar en öllum öðrum. Það er eins og hún hafi eigin þyngdarafl sem skapar tvöfalda hröðun sem skilur 9,8 eftir í rykmekki.

Ég get fúslega viðurkennt að ég skríkti ekki beinlínis af kátínu þegar mér varð ljóst að mánaðarleigan hefur á rúmum hálfum mánuði hækkað um 20.000, en það er því miður staðreynd sem ekki er hægt að snúa bakinu við. Sultarólin skal hert og nú hætti ég í núðlunum og sný mér algerlega að sandi…

…og þó… ætli maður haldi ekki bara áfram að hugsa eins og Íslendingur, þetta er svo rótgróið… Í síðustu viku fór ég nokkrum sinnum út að borða og einu sinni í bíó, svo keypti ég mér ,,jugglbolta“ og steppskó. Mig vantar síðan djazzskó og diablo, íþróttatopp og fullt af mat sem ég mun aldrei borða…

Já, ég held það bara, við skulum öll ,,púlla“ Frónbúann á þetta og segja:

,,Krónan er klárlega ekki í frjálsu falli, hún er í teygjustökki…“

Eða hvað… ætli það verði ekki hinn gullni meðalvegur sem maður mun reyna að þræða nú sem oftar, ég sleppi diabloinu, dýra matnum og bíóferðunum, en held mig frá sandinum og borða eitthvað með næringu.

Því með hverri kreppu kemur von. Von um að fólk sjái það sem raunverulega skiptir máli. Af hverju að týnast í peningaáhyggjum þegar maður getur verið að eyða tímanum í gáfulegri hluti. Eins og að brosa til náungans eða hlæja með vini sínum, að týna sér í gleði yfir augnablikinu (allt ókeypis).

Því eins og Frans hinn ítalski, vinur minn og félagi sagði: Gerðu það sem þú getur, ekki væla yfir hinu.