Lífið er dásamlegt

Ný Gullöld í ljóðlist er í vændum. Ung og upprennandi skáld fylkja sér um bókmenntaarf okkar með það að markmiði að halda á lofti heiðri hinna horfnu skálda með því að færa orð þeirra og hugsanir í skiljanlegra form.
Eitt það eftirtektarverðasta sem ég hef rekist á í íslenskri ljóðlist upp á síðkastið er tríóið Hóbsavi, en þessi fersku ungmenni kalla ekki allt ömmu sína hvað ljóðlist varðar. Nú í haust kom út fyrsta bók þeirra, en hún ber nafnið Drepin á leið til slátrunar og er þar strax búið að gefa tóninn fyrir það sem koma skal. Í bókinni eru fléttuð saman margs konar ljóðaform og stílar og er frásagnartækni svo listilega beitt að eftir lesturinn situr lesandinn gáttaður og biður um meira. Ljóðaskrif eru Hóbsava svo eðlileg að það undrar marga að þetta sé aðeins fyrsta ljóðabók þeirra. Ljóðin eru svo áreynslu- og tilgerðarlaus að það er hrein unun að lesa þau. Einnig er bókin byggð á snilldarlegan hátt og á margan hátt ólíkt nokkru sem ég hef séð áður. Strax á fyrstu blaðsíðu er lesandinn hrifinn með inn í heim Hóbsava með sterku ljóði sem inniheldur öflugt myndmál. Svo tekur við rússíbani sem leiðir lesandann í gegnum angist og æskuminningar, samfélags- og trúarádeilur, afskiptaleysi og ill örlög. Í öllum ljóðunum er svo undirligjandi kaldhæðni sem særir um leið og hún sefar. Eftir því sem líður á lesturinn verður rússíbaninn djarfari og hættulegri þar til lesandinn getur enga björg sér veitt, þá er eins og vagninn nemi varlega staðar og bókinni er lokað á nærgætinn og fallegan hátt. Við stígum út úr vagninum með síðasta ljóðið á vörunum og hlæjum að ótta okkar, því við áttum okkur á því að hann var álíka tilgangslaus og líf þeirra sem ekki hafa lesið þessa bók.
Það er því svo sannarlega um auðugan garð að gresja þegar tilnefna skal eftirminnilegustu og bestu ljóðin. Þó mun ég nú gera mitt besta til að tilgreina þau sem eru hjarta mínu næst. Þar ber helst að nefna Rafmagnsofninn Lárus sem er svo fallegt og inniheldur svo nakinn sannleik að hver sá sem hjarta í brjósti ber hlýtur að komast við. Þá er ljóðið Frostrós svo raunsönn lýsing á því samfélagi sem við hrærumst í að ég hef sjaldan rekist á annað eins.
Flöskuháls er kímið þríbent örljóð sem kallar fram brosviprur og ljóðið Í blokk er frábær ádeila á efnahyggju og sjálfhverfu nútímans. Nútíminn fær veglega útreið á sama tíma og honum er haldið á lofti. Kveðskapurinn er dapurlegur og kíminn í senn og það er deginum ljósara að allir ættu að geta fundið eitthvað við sitt hæfi í þessu stórkostlega ritverki.